KARAMBOLA

Balik na naman sa normal na estado ang utak ko.

Ito ang normal ko.

Yung magulo.

Yung sanga-sanga.

Nagtatalunan na naman ang mga idea.

Parang dila ko lang kapag madaming gustong sabihin, nauutal.

Animoy mga langgam na nag-uunahan sa asukal.

Ligaw na ligaw na naman ako.;p

Nililigawan din ako ng panahon.

Ang daming pagpipilian.

Limang lalaki na pare-parehong may sports car.

Saan sila magkakatalo.

Ilusyunada.(^_^)

Alin ang mabuti para sa akin.

Yung para sa akin naman.

Huwag muna yung sa inyo.

Masama sa pakiramdam kapag maraming gusto sa buhay.

Nahihiya na ako sa Diyos eh.

Nagpapasalamat naman ako sa lahat ng biyaya.

Pero bakit ganun ang tao?

Kahit kailan hindi nagiging kuntento.

Ang hirap kapag maraming kaya at gustong gawin.

Hindi alam kung alin ang uunahin.

Hindi din alam kung alin ang pipiliin.

Isang pili ko, ito na ang magiging tadhana ko.

Operation  DECISION-MAKING. PRAY.

"MEA CULPA"

BINOMBA AKO NG MGA MENSAHE.

Pissed.

What the F******

I got sick.

Oppsss!

Pasakalye.

Peste.

Bakit ganun ang mga estudyante.

Nabigay mo ng lahat ikaw pa ang masama sa huli.

Hindi ko naman kasalanan kung bumagsak sila.

Sila naman ang gumawa ng sariling marka.

Nakakabugnot na lilitanyahan ng paghihirap ng kanilang magulang.

Kung makapanumbat sagad na sagad.

Anong karapatan n’yo kung hindi naman nag-aaral ng ayos.

Ipinangutang din ng magulang ko yung pang-tuition naming magkakapatid.

Kapalit nun inayos ko ang pag-aaral ko.

Nagtiis ako ng isang palda nung elementary.

Buti na lang malnourished ako noon.

Natatandaan ko nga nirarasyunan ako ng gulay tuwing tanghali noong grade 3 ako.

Degrade na degrade ang pagkatao ko nun.

Akala ko ang mga batang binibigyan nun ay mga batang walang makain sa bahay.

Sino naman ang hindi masasaktan na para ka ng pulubi na dinadalahan ng pagkain.

Buti na lang nalaman ko na para yun sa mga payat.

Ngayon ko lang naisip ang purpose ng pagiging malnourished ko.

Isa lang ang palda ko.

Wahahaha!

Hindi naman sa walang makain.

Madami namang damo sa paligid.

Madaming talbos ng kamote.

Nilagang talbos ng kamote na isasawsaw sa toyong may kalamansi.

Nilagang kamote.

 Sana mabasa ito ni kamote. (a.k.a FRANCES JOHN JALMANZAR)

Continuation ng hirap ….

Wala akong payong.

Yung ibibili nun, pambili na ng libro ko.

Improvised kapote lang.

Ipinaplastic ko yung bag ko kapag malakas ang ulan.

Naranasan mo ng mabasa ng ulan dahil ayaw ka pasukubin?

Nagbabaon ako sa dahon ng saging.

Masaya na sa tuyo at kanin.

Tuyo at kanin; walang sabaw.

Walang tender juicy hotdog.

Longganisa na yata ang pinaka-tutyal kong ulam.

Recess?  Isang bun ( hindi buns---dalawa na pag me “S”) at ice candy.:P (solve na)

Yung bag ko pinaglumaan lang ng mga pinsan ko.

Kapag may competition sa school, ihihiram ako sa mga merong sapatos.

Buti na lang mababait sila.

Kapag may competition na kailangan ng pera hindi na ako kasali.

Wala kasi kami pera.

Wala kaming maraming pera.

(Mam! Yung pang-tuition naming ipinapangutang lang!!)

Pera.

Iyan ang pinakamahigpit na problema.

S’yempre high school at college  na.

Kelangan na ng pamasahe.

Hindi sapat ang scholarship eh.

Kahit umiinit na ulo ng tatay ko, gumagawa pa din s’ya ng paraan na magkaroon kami ng pambaon.

Naisip ko na magtrabaho.

Naranasan kong  magburda.

Sumasama ako ng pagpuputi ng paminta at kape.

Ang pagpuputi sa English ay harvesting.

Nagharvest ako. Ahahaha!

Nag-Farmville ako.

Nag-alaga din ako ng mga batang makukulit

Noong college naglagari ako sa mga gig.

Kahit pumapasok ng puyat ayos lang.

Hindi na ako hihingi ng pambaon

Nakakapagbigay pa ako sa magulang ko.

Baka sasabihin ng mga estudyanteng nagbabasa hindi ako gumawa ako ng kalokohan.

Naranasan ko din yung mga cutting at absent.

Kaso nga lang sa mga panahon na walang quiz o exam.

Nanulad kaya ako?

Hindi ko matandaan.

Ipagtanong na lang.:)

Ramdam naming magkakapatid yung hirap ng magulang namin kaya nga sinuklian  namin yun ng mabuting pag-aaral.

Kahit lampara lang ang ilaw tuloy pa din ang pag-aaral naming magkakapatid.

Buti na lang ginawa naming laruan ang libro.

Buti na lang wala kaming tamagotchi noon.

Wala ding brick game.

Buti walang facebook.

Walang psp at selpon.

Pero kahit naman meron hindi naman kami sanay sa luho.

Katulad nga ng sinabi ko, pambaon na yung ibibili ng mga mamahaling bagay.

Sabay-sabay kaming magkakapatid na iginapang ng magulang ko.

Iginapang nga ba ang term dun?

Hindi lang iginapang eh, yung term na mas mahirap sa paggapang.

Ok. Ok.

Badtrip ako sa mga estudyanteng makulit.

Call boy at call girl na pala ngayon ang mga estudyante.

Anong akala n’yo saken? Customer?

Ok lang sana kung sasabihin na: mam ang cute n’yo po. Salamat sa 3.00 na grade.

O kaya naman: mam. Ang sexy mo, salamat po sa 4/3  n’yo.

Kunswelo ko na yata yung may dadating na magulang tapos kakausapin ako.

Sarap ng feeling na ipapakita ko yung computation ko.

Tapos hindi ako mahihiya na pagsabihan ko yung bata sa harap ng mga mommy nila.

Ang kulit kasi.

Kawawa talaga yung magulang.

Kitang-kita ko.

Kitang-kita ko ang luho na binibigay sa anak.

Kita ko ang hirap.

Pero hindi yun naappreciate ng anak.

Hindi ko naman sinasabi na kelangang maranasan ng mga estudyante ang mga naranasan ko.

Madrama yun eh.

Hindi na kailanagang umabot pa sa mayroon iiyak at maramdamang ang liit-liit mo.

Hindi ko alam kung paano ako nakasurvive sa pag-aaral ko.

Hindi ko namalayan kung paano napagdugtong ng mga mgaulang at kapatid ko ang mga dulo.

Sana lang hindi mahuli ang lahat para sa inyo.

Pagsisisihan n’yo yan

Lalong huwag isisi sa ibang tao ang inyong kasalanan.

Huwag kumbinsihin ang sarili na ginawa n’yo ang lahat kung hindi naman talaga.

Wala naman ang kapalaran n’yo sa kay dean, kay teacher, o kay mommy at daddy.

Kahit pa sagad na ang suporta ng magulang at mananatili kang napatda sa pwesto mo, walang mangyayari.

Earth calling.

Magugunaw na nga ang mundo ayaw pang gawin ng tama ang mga bagay.

WARNING: I suggest we learn to love ourselves before it’s made illegal.

PULANG LASO MUNA TAYO..

Fist time kong susulat ng may kabuluhan.

Yata..

Madali lang ito.

One, two, three…..

Go!!!!!!

Ano ang misteryo at may teacher na nagtitinda ng longganisa?

Bakit palaging late ang sweldo?

Bakit may mga baku-bakong kalsada?

Ang mga barangay kayang liblib ay sadyang hindi abot ng linya ng kuryente?

Oh di kaya’y sadya lang walang kuryente para sa pag-usad ng bidding ng  pondo?

Bakit mataba ang mga Congressman?

Bakit “out of fashion’ ka kapag hindi ka corrupt sa gobyerno?

Bakit nagkakaroon ng corrupt?

Bakit dapat makapal ang mukha mo kapag nagtatrabaho ka sa BIR at sa Customs?

Bakit mabagal ang transaksyon  ng gobyerno?

Bakit panget justice system?

Kalian mabibigyan ng hustisya ang mga api.

Mapaparusahan nga kaya ang Ampatuan clan?

Mabibigyan ba n g hustisya ang pagkatalo ni Fernando Poe Jr.?

Mabibigyang katarungan kaya ang panloloko sa mga Pilipino?

Mapapamigay na ba talaga ang mga lupain sa mga biktima ng Hacienda Luisita?

Ayon sa principles of Management:

An organization should have simplicity. Unnecessary elements should be eliminated from all activities as well as from the process and procedures established for carrying them.

Dahil sa sobrang bagal ng pagproseso ng mga transaksyon.

Nauuso ang lagay.

Nauso ang maging corrupt.

Madami ang umiiyak.

Itanong mo ngayon kay google kung ano ang RED TAPE.

Red tape…

------------ is excessive regulation or rigid conformity to formal rules that is considered redundant or bureaucratic and hinders or prevents action or decision-making. It is usually applied to governments, corporations and other large organizations.

SA KANYANG SAPATOS

Teacher’s day pala noong isang araw.
Hindi ko naramdaman maliban na lang sa panaka-nakang pagbati ng mga bata.
May nagtetext.
May nagppopost sa wall ko.
Ang humble kong estudyante naman ay kinantahan ako ng happy teacher’s day to the tune of happy birthday. (kantahin n’yo sa isip n’yo.)
Nakaka-tats ng konti.

Hindi ko naman pinangarap na maging teacher.
Naengganyo lang ako kasi medyo malaki ang kabig.
Bawal na ang plastic sa Batangas.

Mahirap maging guro.

Kaya ko namang magpaliwanag ng lesson kaso mahirap maging huwaran.
Hindi ako sobrang mabait na tao.
Maldita nga ako eh.;p
Kapag nalalaman ng mga kaklase at kabarkada ko na nagtuturo ako sa university, nakakaloko ang reaksyon nila.
Wala daw matututunan ang mga estudyante sa akin.
Ok lang.
Yun naman ang gusto kong reaksyon nila eh. Hahaha!

“Hindi mo kailangang magdamit ng magarbo para lang seryosohin ng mga tao.”
I say no to corporate attire.
Pero may mga pagkakataong kelangang sumunod dahil kelangan talaga.

Ito naman ay huntahan lang natin kaya pagpasensyahan n’yo na ako.(^_*)v
Ibibigay ko pa din ang opinion ko.
Blog ko ito eh..:p

Noong unang araw na pumasok ako sa classroom, naka-chuck taylor ako suot ang paborito kong t-shirt blouse.
Malay ko kung magsisimula na pala.
Ang alam ko lang noon kukuha ng subject load.
Pero dahil judgement day ko na, pasok lang sa classroom.
Inaasahan ko na ang reaksyon ng mga bata.
Ganyan talaga.
Kyut talaga ako. ;p

Madaming benefits kapag hindi ako nakasuot ng corporate attire..
Unang-unang, para akong may anting na invisibility.
Hindi ako napapansin ng kapwa teacher dahil nagbe-blend ako sa mga estudyante.
Parang hunyango. Hehe
At ang pinakagusto kong parte, sinusuklian ako ng Mamang Drayber. (^_^)v

Naiintindihan ko naman na kelangang maging presentable.
Kaso,katwiran ko, lalo lang tinuturuan ng panuntunang ito na maging plastic ang mga tao.
Sabi ko nga sa mga bata, mas gusto ko na nakadamit ordinaryo.
Kapag gayak timawa ka kasi mas nalalaman mo kung sino ang tunay sa iyo..
Mas gusto kong inirerespeto ako kahit pa naka-tsinelas lang ako.

Dahil usapang paggalang tayo, babangitin ko na din.
Palagi kong ipinaalala sa mga bata na kahit hindi ako huwarang guro maging asal estudyante man lang sana aking harapan.
Ang susuway, patay. Joke lang.;p

Ang mahirap sa pagiging teacher dapat role model ka ng lahat.
Kaso hindi nga ako role model eh.
Roll model ako. Chareng!
Hindi ko matagalan ang palaging “po at opo” kahit sa mga faculty na kaedad ko lang.
Hindi ako sobrang galang na tao.
Hindi din naman ako bastos.
Pakiramdam ko kasi nagpoproject ako ng imahe na hindi ako.

“Hindi ka maiisalba ng talent mo.”
Napansin ko lang sa ibang estudyante, asa na sa incentives.
Yung wala pa din sa klase pero kapal muks naman kapag pumasok.
S’yempre lagi akong mayabang.
Ibibida ko ang sarili ko.
NA NAMAN.

Noong kapanahunan ko naman nakakasali din ako sa mga extra-curricular activities pero kahit kelan hindi ko pinabayaan ang aking pag-aaral.
Hindi ko inaasahan na magkaroon ng incentives mapwera na lang sa isang subject na boplaks talaga ako.
Mas maige na yung ginagawa mo ang isang bagay na bukal sa iyong kalooban kesa mayroon kang inaasahan.
Salamat sa aking kaibigan sa pagpapaliwanag.
Salamat Mac sa pagpapaliwanag.
Ngayon ko lang narealize ito pero inaapply ko naman matagal na sa pag-aaral hindi lang sa pakikitungo sa tao.

Hindi ko alam kung tutubuan ako ng puso ngayong unang semester ng pag-aaral.
Madami kasing malokong estudyante.
Wala na ngang grades, sutil pa.
Pero handa naman akong magbigay ng second chance.

Iba daw ang gurong dalaga sa may anak na.
Hindi ko pa maiintindihan ang pakiramdam ng may anak na tinu-tuition.
Pero sana tubuan ako ng kunsyensya.
Siguradong hindi ako makkatulog sa susunod na lingo.
Tiba-tiba na naman ang mga tagiyawat sa aking mukha.

Dear Brother God,
Mahirap magturo.
Sana po hindi madelay ang sweldo…
Kawawa naman ang mga sinusustento ko..

HAPPY WORLD  TEACHER’s DAY!!

Q & A PORTION

Puro pag-ibig na yata ang naisusulat ko ngayon ah...

Masarap din palang maging DJ paminsan-minsan.hindi ng mga kanta 

Kundi tagapayo sa mga caller na gustong maging maaliwalas ang pakiramdam.

Ngayon alam ko na ang pakiramdam ni papa Gervin kapag kinukulit ko s’ya ng walang humpay na tawag..hehe

Peace yow..:)

Napuyat ako ng todo noong isang gabi.

Ayaw ko man na mapuyat at madagdagan ang aking tigidigyawat,  matiyaga kong sinagot ang mga katanungan ng aking kaibigan.

Puro plantsa daw ang kanyang lovelie.

sa palagay ko, lahat naman ay dumadaan sa plantsa.

 Pabiro n’yang sinabi na alipin s’ya ng pag-ibig.

Akalain mo yun.

Ang kaibigan kong puge ay alipin ng pag-ibig.

kunsabagay, lahat ay pantay-pantay pag pag-ibig na ang usapan.

Ito ang mga sumunod n’yang tanong:

Posible ba na ang isang babae na nasa relationship na ay mainlove pa sa iba?.

S’yempre, walang imposible sa mundo.

Kung ang lalaki nga naiinlove sa iba kahit pa sabihin n’ya na faithful s’ya.

Kaya nauso ang salitang two-timer di ga mga kosa?;p

Dalawang bagay lang naman kung bakit nagyayari ang mga ito.

May mga pagkukulang na hindi napupunuan kaya nagkakawalaan.

 O kaya naman, talagang hindi lang maging responsible ang nasa relasyon.

lumalaki ang ulo dahilsa mga atensyon na nakukuha sa iba sabay patol sa bola hanggang sa ang bola ay tumalbog- talbog na at magkaroon ng pogi points ang dumidiga..

Madali bang mawala ng pagka-inlove ng babae?

Eto naman ang opinion ko…………………

Kapag unag nainlove ang babae mas mauunang  mawala ng tibok sa kanyang puso.

Pero kung huling nain-love ang babae matagal mawala yun.

Gusto mo pa ng mas mahabang paliwanag?

Case to case basis na naman.

Ganito kasi yun para sa akin. Para sa akin lang ha?

Kung ikaw na nagbabasa ay isang lalaki at habang nanliligaw ka eh nakita mo agad na may pag-asa ka, ibig sabihin  unang nainlove sa’yo ang babae.

Pero kung nanliligaw ka at sinagot ka agad ng wala ng isip pa, kapag sinuswerte ka, marerealize  ng babae na mahal ka pala talaga n’ya.

Magulo pa?:)

Kapag madali bang nakuha madali ding mawala?.

Wala sa tagal ng courtship ang relasyon.

Iyan ay nasa pag-uusap ng dalawang tao.

Ang pag-ibig ay hindi katulad ng pagtaya mo sa color game sa perya na kapag trip mo ang isang kulay basta mo tatayaan. At kapag ayaw mo ng makabawi sa pagkakatalo eh ayawan na.

Iyan ay choice at desisyon.

Para kang bumibili ng damit.

Pipiliin mo kung alin ang pinakamainam na komportable sa iyong katawan.

Kung napabilis ka ng pagbili at pagdating mo sa bahay ay nakita mo na hindi maganda ang kulay nasa sa’iyo na yun kung ipamimigay o paninindigan mong isuot.

Heto ang last at walang kamatayang tanong:

NANINIWALA KA BA SA DESTINY???????

Kung ang kaibigan naming si UTOT ang tatanungin mo ng ganyan, ganito ang sagot n’ya.

PARE, NGAYON MO IPAKILALA SA AMIN ANG DESTINY NA YAN AT BIBIGTIHIN KO!!!

Kung naniniwala ka sa destiny, paniniwala mo yan.

UNLITALK------tayo ang gumagawa ng sarili nating tadhana.

Kung papabayaan mo na mawala ng taong mahal mo, mabilis s’yang sasaluhin ng mga buwitre sa paligid.

Tsaka lang magiging destiny ang isang sitwasyon kung nagawa mo nang lahat ng effort..

Ang desisyon mo ang basehan ng iyong tadhana.

NA NAMAN??

Minsan iibig ka sa isang taong hindi mo nakikita.

At dadating ka sa oras na malalaman mong wala na pala s’ya.

Ako ang iyong diwata sabi mo.

Wala naman akong itinawag na iba sa’yo maliban sa buo mong pangalan.

Ang iyong pangalan;  ang pakiramdam ko ay kumakain ako ng potchi candy kapag aking binibigkas.

Hindi ako nacurious sa kung ano mang yaman mayroon ka o sa estado ng inyong pamilya.

Basta ang alam ko dumating isang tag-araw para pukawin ang puso kong noon ay walang ginawa kundi makihati sa sayang nararamdaman ng iba.

Hindi ko alam at kung saan nagsimula ang ating pagkakaibigan.

Sa rock and roll na usapan tayo ay nabuhay.

Hanggang nahantong sa usapang kumplikado at masakit saloob.

Hindi ko alam kung trip mo lang ikuwento ang hinanakit mo sa mundo.

Hindi ko din alam kung seryoso kang sabihin sa akin lahat ang iyong naranasang pagkadapa.

Sa lahat ng kwento mong iyon, tinapatan ko ng pang-unawang higit pa sa pang-unawang ibinibigay ng ina sa kanyang anak, ng kapatid sa kapatid, o ng pang-unawang pangkasintahan,.

Hindi ko amalaman kung bakit habang tumatagal na hindi kita nakikita, may sumisibol na bulaklak sa aking puso.

Hindi ako ang  tipong aamin na mahal na kita.

Habang tumatagal ang pag-uusap natin ay nagiging malalim.

Natuto ka ng bolahin ako at pasayahin.

Isang salita mo lang ako ay natutunaw at natutulala.

Palihim na nagdadasal n asana ay matuloy na nga.

Isang araw na ako ay nagulat ng alukin mo ako ng isang relasyon.

Sapagkat bago sa aking pandinig ako ay kinabahan.

Paano ko mamahalin ang isang taong sa boses ko lang nakilala?

 Masaya.

May thrill sabi nga nila.

Ngunit nung ikalimang araw sinabi mo na ayaw mo na at nahihirapan ka.

Masakit man sa akin ikaw ay aking pinakawalan.

Hindi ko alam kung ano ka talaga?

Kung magulo lang o natatakot ka na na b aka lumalim ang relasyon at hindi ka handang ako ay Makita.

Inaamin ko na lubha akong naghinagpis sa isang linggo nating pag-ibig at natutunang pakawalan ka,

Isang araw na galiing eskwela biglang may dumating na mensahe sa akin at kasabay ng buhos ng ulan  ako ay naiyak,

Corny man sasabihin ko sayo na mayroon akong testigo na nagtataka at hidi na alaman ang gagawin upang ako ay patahanin.

Bakit hindi ka patas?

Pinilit kong huwag kang pansinin, pero nanaig ang damdaming naghihingalo dahil sa iyong  paglubog-litaw.

Gusto sana kitang tanungin.

“MAHAL MO BA AKO O LAHAT AY TRIP MO LANG?”

HINDI AKO NANINIWALANG HINDI KA NASASAKTAN.

Lumipas ang panahon…

Nakita din kita.

Isang humahagibis na lowtoys car ang aking nadungawan sa bintana ng aking sinasakyan at natiyak ko na ikaw nga iyon.

Muli bumalik ang ang korning alaala ng kahapon.

Andun pa din ang pilat na ginawa mo noon.

Ang pagtakas sa damdamin na pinilit mong patayin.

Hanggang sa isang araw nalaman kong kasal ka na pala.

Wala na akong pag-asa.

“Goodbye, nice to know you.”

                                                --------INCUBUS